Załadunek
0:00, 198 °C
Sześć kilogramów surowego ziarna wpada do rozgrzanego bębna. Temperatura wsadu natychmiast leci w dół: ziarno jest zimne i twarde, pachnie sianem.
Dwanaście minut
różnicy
Tyle dzieli ziarno, które pachnie sianem, od ziarna, które pachnie kawą. Palimy dwa razy w tygodniu, po sześć kilogramów.
Suszenie
4:40, 150 °C
Ziarno oddaje wodę i żółknie. To najdłuższa i najnudniejsza część palenia: i ta, w której najłatwiej zepsuć wszystko, co dalej.
Pierwsze pęknięcie
8:10, 196 °C
Słychać trzask, jak przy prażonej kukurydzy. Ziarno pęcznieje, zrzuca łuskę i od tej sekundy każde dziesięć sekund zmienia smak w filiżance.
Rozwinięcie
10:40, 205 °C
Faza, w której decydujemy, czy z tej kawy ma być kwas, czy czekolada. Dla filtra kończymy tu. Dla espresso dokładamy pół minuty.
Wysyp
12:05, 212 °C
Klapa idzie w dół, ziarno leci do misy chłodzącej. Trzy minuty mieszania, żeby zatrzymać proces, i kawa idzie odpoczywać na czterdzieści osiem godzin.
→ przewiń w bok
Zanim ziarno trafi
do bębna
Owoc, pestka, patio, worek, magazyn, sito. Sześć etapów, z których żaden nie dzieje się w Łodzi i na żaden nie mamy wpływu: poza tym, u kogo kupujemy i ile za to płacimy.
Każdy worek wychodzi z datą palenia, nie z datą przydatności. W cenniku widać, co poszło w bęben w tym tygodniu.